حرفهایی هست که ناگفته میمونه. میدونی اگه به زبون بیاری ارزش خودشون رو از دست میدن یا مطمئنی که هیچ فایدهای برات نداره چون هر چقدر هم سعی کنی با جزییات توضیح بدی اما طرف مقابل شونههاش رو بالا میاندازه و یه «خب که چی» تحویلت میده. میدونی که فقط خودت درکش میکنی چون اون درد رو فقط خودت چشیدی و نه هیچ کس دیگه. پس سکوت میکنی و ذره ذره همه کس و همه چیز برات بیاهمیت میشن. اونا این سکوت رو به حساب غرور یا هر چیز دیگهای میذارن، و باز این سکوت هم تعبیر دیگهای میشه.
+ نوشته شده در یکشنبه ۳ دی ۱۳۹۶ساعت 17:18  توسط Mr. Momo |